Informacje
Ziemie Słowian
Nie ulega wątpliwości, że Słowianie tworzyli między Menem i Wezerą z jednej strony, a Wisłą z drugiej ludność autochtoniczną, tam też zastajemy ją w wiekach VI — XII, Były te ludy potomkami ludności kultury łużyckie'; z epoki brązu. Z biegiem czasu ludność ta uległa różnorakim oddziaływaniom kulturalnym, pod których wpływem doznała pewnych przekształceń, Szły one z południa od Rzymu, a później z Bizancjum i od wschodu, W okresie wędrówek przewalały się przez ziemie słowiańskie najazdy ludów germańskich oraz Hunnów i Awarów. Najeźdźcy, podbiwszy spokojną ludność słowiańską, tworzyli przez jakiś czas warstwę panującą, ściągając 7. grodów nadrzecznych daninę z ludności rolniczej, W wielu wypadkach narzucali oni szczepom słowiańskim również i swoje nazwy plemienne.
Słowianie jednak wykazali olbrzymią siłę ekspansywną, W drugiej połowie I tysiąclecia po Chrystusie zajmują oni ogromne terytoria ongi illiryjskie i trackie—na południu, fińskie, sarmacko-irań-skie i inne — na wschodzie.
Do Słowian zachodnich zalicza się obecnie Polaków wraz z Kaszubami, którzy stanowią szczątek wschodni dawnych Pomorzan, dalej Łużyczan, dzielących się na Dolnych i Górnych, oraz Czechów i Słowaków.
Polacy wraz z Kaszubami, dawniej Pomorzanami, tworzą lechicką gałąź w obrębie ludów zachodnio-słowiańskich, Zalicza się tu jeszcze wynarodowionych Połabian, władających ongi własnym jeżykiem połabskim, bardzo bliskim językowi polskiemu. Dzielili się oni na kilkanaście 'szczepów, politycznie skonsolidowanych w około dwu ośrodków — obodryckiego i lutyckiego. Natomiast Ranowie na wyspie Rugii należeli do Pomorzan.
Karol Wielki stworzył przeciw Słowianom linię obronną, zwaną Limes Sorabicus, a dalej w części połabskiej — Limes Saxoniae.
W 782 r. odrzucił on Słowian poza nią, W dalszym biegu wypadków Łużyczanie ulegli wkrótce napierającym Niemcom i przestali istnieć jako siła polityczna, ocalawszy w postaci drobnego tylko szczątka etnicznego koło Budziszyna. Słowianie Połabscy natomiast dłużej stawili czoła, gdyż poddali się po czterech dopiero wiekach oporu i watki, prowadzonej ze zmiennym szczęściem. Dopiero w drugiej połowie XI w. związek lutycki 'Się rozpada, w następstwie czego dochodzi do zniszczenia Retry prz ez Lotara w r, 1121, potem Arkony na Rugii — przez Duńczyków w r. 1168, świątyni Swarożyca -w r, 1169, a wreszcie Wolina u ujścia Odry — w r. 1179, Językiem połabskim mówiono jeszcze w XVIII wieku, z końcem którego wymarli
ostatni Drzewianie.